Vandaag 18 augustus, exact 97 jaar geleden vond de slag bij de Zeven Zillen plaats. Zes dagen eerder had men tijdens de Slag der Zilveren Helmen te Halen de Duitsers teruggeslagen, tot achter Hasselt zelfs. Het was dan ook met een zekere fierheid en zelfvertrouwen dat men op 18 augustus de vijand tegemoet keek.

Maar de 2400 Belgische soldaten werden die dag overrompeld door een Duits offensief van liefst 80.000 soldaten. Meer dan de helft van de Belgische soldaten lieten, in enkele uren tijd, het leven.

Vandaag wil ik in eerste instantie hulde brengen aan de soldaten die gevallen zijn voor ons vaderland en onze vrijheid. Zij gaven hun leven. Het minste wat wij kunnen doen is elk jaar even aan hen te denken.

Ik wil ook even stilstaan bij de tristesse van de oorlog. En bedoel ik niet alleen de Groote Oorlog van 1914 tot 1918, maar de tristesse van elke oorlog. In een oorlog zijn er maar zelden winnaars. Meestal zijn het allemaal verliezers. Eén voorbeeld. Na de Balkanoorlog in de jaren '90 zijn landen zoals Kroatië, Servië, Montenegro enz... ofwel in de greep gekomen van corruptie en/of zijn ze economisch compleet onderuit gegaan.

Maar ook met ons land moeten we voorzichtig zijn. Ik wil hiermee zeggen, tegen diegenen die denken dat de welvaart oneindig is in ons land, dat dit niet zo is. Ons land kent heel wat bedreigingen: het politieke geruzie, de zwarte donderwolken boven onze economie, maar ook het egoisme en het eigenbelang van extreem rechts.

Op 18 augustus vochten Belgische soldaten, Vlaams en Waals, schouder tegen schouder tegen een wrede nazistische vijand. Voor hun gezin, voor hun land en voor een vrije toekomst.

Het doet mij pijn aan het hart als ik hoor dat, sommigen onder ons, dit land uit elkaar willen laten vallen. Vergeleken met héél wat andere landen is dit een land van melk en honing, met een fantastische sociale zekerheid. Waarom dit op het spel zetten? Laten we ons hoofd niet op hol brengen door boodschappen van haat.

Ik wil vandaag dan ook een boodschap geven aan de onderhandelaars die werken aan een federale regering. Het is hun taak, als vertegenwoordigers van het volk, om ervoor te zorgen dat een volwaardige regering dit land terug op de sporen kan zetten. Er zijn héél wat uitdagingen die wachten! Niet alleen dient het communautaire opgelost te raken. Er moet ook gewerkt worden aan de economische toestand in het land, aan oplossingen van de vergrijzing, aan het immigratievraagstuk en aan een rechtvaardig asielbeleid.

Ik wil ook de scholen vragen om blijvend aandacht te blijven besteden aan de gebeurtenissen in de eerste wereldoorlog. Een bezoek aan de militaire begraafplaats te Sint-Margriete-Houtem, de necropolis te Grimde of de stedelijke begraafplaats te Tienen is, daarop aansluitend, een korte maar interessante uitstap.

Sommigen zullen twijfelen aan het nut van bijeenkomsten als deze hier vandaag. Waarschijnlijk denken zij dat we onze les ondertussen wel geleerd hebben en dat we geen lessen meer te trekken hebben uit de eerste wereldoorlog. Welnu, zij zijn fout. Niet zo lang na de eerste wereldoorlog ging de mensheid opnieuw in de fout, tijdens de tweede wereldoorlog, om daarna telkens opnieuw in de fout te gaan in Korea, Vietnam, Afghanistan en Irak. En ook nu nog gebeuren de gruwelijkste wreedheden in Congo, in Somalië, in Syrië, in Lybië, in Israël en de Palestijnse gebieden.

Bijeenkomsten als deze blijven dus belangrijk. Vandaar dat ik dan ook de organisatoren wil bedanken, alsook alle mensen die dit initiatief ondersteunen en de aanwezigen die vandaag in hun gedachten bij de soldaten uit ‘14-‘18 zijn.

Ik wens u een fijne en vredige dag.

Marcel Logist
Burgemeester Stad Tienen
Vlaams volksvertegenwoordiger